[Fic]Be with U : Part6
posted on 08 May 2009 11:57 by yb-vitory
Title: Be With U Part.5
Status: Fic
Pairing: YB×SR & TOP×G [BIGBANG] ft. So-1
Author: +::KimJi::+
NOTE. ใครเอาโฆษณาบล๊อกตัวเองมาโพสในนี้.. เฟิร์สด่านะคะ
# BE WITH YOU PART 5 #
กว่าครึ่งชั่วโมงแล้วที่จางฮยอนซึงเด็กหนุ่มหน้าหว๊านหวาน.. ที่พรากหัวใจดวงน้อยๆ ของสาวๆ นับสิบในโรงเรียนมาแล้ว และไอ้หนุ่มหน้าแป้นคังแดซอง ผู้ครองใจเหล่าอาจุมม่าภารโรง พากันเดินวนไปวนมาอยู่ในซุปเปอร์ใกล้บ้านยองเบ พร้อมกับรถเข็นที่มีแค่ข้าวหนึ่งถุง ..
ใช่แล้ว .. ข้าวหนึ่งถุง
ก็ไม่เข้าใจว่าทำไมแดซองถึงต้องเดินไปยิ้มไปตลอดเวลา พอชวนกลับเข้าหน่อยก็หันมาแสยะยิ้มใสซะจนฮยอนซึงขนลุกซู่ แม่ง .. เห็นแล้วเสียววาบ..
“เดินอีกนิดนะพี่นะ…”
เออะ .. ขอโทษเถอะน้องรัก กูเดินจนจำได้หมดแล้วว่าโซนไหนเป็นโซนไหน ปวดไปครึ่งน่องแล้วเฮ่ย !!
แล้วถามหน่อยเหอะ .. ไอ้แผนกผ้าอ้อมเด็กเนี่ยจะวนกันทำแมวอะไรวะครับ !?
“แดซอง .. กลับได้แล้วมั๊ง พี่เมื่อยแล้ว” .. จริง ๆ กูเมื่อยตั้งแต่สิบนาทีแรกแล้วด้วย ฮยอนซึงคว้าชายเสื้อน้องชายไว้ ไม่ให้เดินเข้าไปลั่นล๊าต่อในดงผ้าอ้อม ..และกางเกงในลายโดราเอมอน (?)
ไอ้คนในวงนี่มันจะมีปกติสักคนนึงไหม ?
“งั้นพี่ไปนั่งรอก่อนก็ได้ฮะ .. ผมยังไม่อยากกลับ” พูดแล้วก็ทำท่าจะคว้ารถเข็นไปเดินเล่นต่อ แต่พี่ชายยังคงยื้อไว้ ..
“นี่มันทุ่มนึงแล้วนะ ไม่หิวเรอะ!” ไม่ใช่ประโยคคำถาม ..ฮยอนซึงไม่ฟังคำตอบแต่ลากรถเข็นพ่วงตัวน้องชายตาหยีไปที่แคชเชียร์อย่างไว ..
ฝ่ายคงแดซองน่ะหรือ อ้าปากยังไม่ทัน.. อันที่จริงกระตุกยื้อไว้ทีเดียวพี่ฮยอนซึงที่ลากๆ เขาอยู่นี่ก็หน้าทิ่มลงไปได้แล้ว แต่คิดดูอีกที ..พี่ยองเบไม่ใช่พวกไม่รู้ใจตัวเองแบบพี่จียง แล้วก็ไม่ได้โง่แบบพี่ท๊อป ครึ่งชั่วโมงนี่มันก็น่าจะมีอะไรบ้างล่ะว๊า~ เพราะงั้น.. กลับก็ได้คร้าบบบบ
แต่อืม.. ซื้อนมผงไปฝากพี่ยองเบดีไหมน๊า..
...
ควอนจียง ...ให้ตายเถอะ !!
นี่ถ้าไม่ติดว่ามีไอ้ลิงหน้าโหดๆ คิ้วบากๆ คุมอยู่ ป่านี้เขาจับไอ้หัวเถิกๆ นั่นโม่งจานข้าวไปนานแล้ว.. ก็มันเรื่องอะไรที่จะต้องตักนู่นจิ้มนี่ให้ซึงรี? ประเคนซะอย่างกะเห็นน้องเป็นหง่อย! นี่คิดว่าเหลือกันอยู่สองคนหรือไง ..จียงลืมสามีตัวเองไปแล้ว?
ซึงรีเองก็เถอะ ..จะปล่อยมันเล่นอะไรนักหนา
ยองเบเบือนหน้า หนีซึงฮยอนที่เริ่มแผ่ออร่าสีม่วงตุ่นๆ อยู่ข้างจียง ..ถึงจะมีรังสีทิ่มแทงข้อหาโดดซ้อมของฮยอนซึงซ้อนทับอยู่อีกที แต่สำหรับคนที่มีผิวหนังชั้นนอกหนาอย่างซึงฮยอนดูเหมือนจะไม่รู้สึก ..เห็นจะมีก็แต่แดซองที่ดูเจริญอาหารกว่าใครๆ ถ้าไม่นับรวมจียงล่ะนะ
..ก็แทนที่จะยัดเข้าปากตัวเอง..
“ซึงรี ..อันนี้อร่อยนา อ้าปากหน่อยเร้ว ~”
“อ..เอ่อ พี่จียง ..”
“อ้าา...”
“อ.. อา ...”
“น่ารัก~!”
อะไร ..น่ารัก?
จียง.. ป้อนซึงรีทำไมอ่ะ? ก็นั่นเด็กไอ้เบ้ไม่ใช่เหรอ?
..ถ้ามีใครสังเกต คงเห็นแล้วว่าหน้าซึงฮยอนตอนนี้อยากตะปบซึงรีเต็มทีแล้ว อ..ไอ้เด็กแพนด้า
อย่าอ้าปากรับสิเว้ย ..เดี๋ยวปั๊ด !!
ยองเบได้แต่เบือนหน้าหนีภาพนั้นเงียบๆ ไม่ทันสังเกตเห็นนัยน์ตาวาวๆ ของเพื่อนสุดที่รัก ..ควอนจียงกำลัง..อารมณ์ดี
ก็แหม.. อย่ามองเขาแบบนั้นนะ แกล้งมันเล่นบ้างได้ป่ะล่ะ? ไอ้สีหน้ายองเบตอนโดนกวนตีนเนี่ย ..ตลกว่ะ
ความรักมันก็ต้องมีอุปสรรคกันบ้างว้อย ..
ฮ่า..
แต่ดูเหมือนอุปสรรคของจียงนี่แหล่ะจะใหญ่หลวงกว่าใครเพื่อน ก็ได้คนที่เคยคิดว่าโง่เนี่ย.. มันโคตรโง่เลยเหอะ !! แบบนี้ไม่ได้มีแค่สองเขาแล้ว มันต้องมีเป็นสิบแล้วแน่ๆ
เฮอะ ..อย่ามาถามว่าตัวห่าอะไรมีสิบเขา ไอ้มนุษย์ลิงสายพันธุ์ใหม่แฟนจียงคนนี้แหล่ะ!
ให้ตาย.. ความจียงทำอะไรผิด?
ก็ ..เล่นกับซึงรีไง
ก็ ..คุยกับซึงรีคนเดียวเลย
แล้วก็ เออ ..ป้อนข้าวน้องมันด้วยแหล่ะ
แล้ว ..สรุปว่ากูผิด?
เก๊าะ ..กูแกล้งไอ้ยองเบมันอ่ะเฮ่ย !!
ขอหาความสุขกับชีวิตบ้างได้ไหมอ่ะ เข้าใจกันบ้างเซ่ ..จียงไม่ผิดหรอก เขาไม่ผิด หรือถ้าจะผิด..
..ก็ผิดที่ไม่ได้เตี๊ยมกับชเวซึงฮยอนนี่ล่ะว้อยยย
ตั้งแต่ขึ้นรถกลับอพาร์ทเม้นต์จนเดินเข้าห้องก็ไม่ยอมพูดอะไรสักคำ เข้าไปให้ห้องได้ก่อนก็เกือบปิดประตูใส่หน้าเขาด้วยอ่ะ ..ท่าไม่ติดว่ามันชิงงอนก่อนคอนนี้เขาคงไม่ต้องมานั่งคิดหรอกว่า ..ควรจะนอนก่อนแล้วตื่นมาค่อยไปง้อ หรือจะง้อก่อนแล้วค่อยกลับมานอน ..
คือ.. ถ้าเลือกอย่างแรกคืนนี้เขาอาจจะไม่สบายใจจนนอนไม่หลับ
แต่ถ้าเป็นอย่างหลัง.. ก็กลัวจะไม่ได้นอน ..ที่เตียงตัวเอง
ม.. ไม่เอานะเว้ย
แบบไหนก็ต้องอดนอนนี่ ..เพราะงั้น
..ตัดไปพรุ่งนี้เลยแล้วกัน
...
“พี่ยองเบ..”
เสียงอะไรดังข้างๆ หู?
นี่..เขา กำลังฝัน?
..
“พี่ยองเบ ตื่นได้แล้วฮะ ..สายแล้วนะ” หือ.. เสียงชัดจังแฮะ
“พี่ยองเบ!” .. เสียงนี้มัน
“พี่..” เสียงนั้นหยุดลงเมื่อร่างสัดทัดขยับเปลือกตา ยองเบเลื่อนมือไปจับซ้อนมือบนไหล่หนา ทั้งที่ยังหลับตา..
จับได้นี่.. ไม่ได้ฝันเหรอ
“ซึงรี ?”
....
“พี่ยองเบ..”
“ขอโทษว่ะพี่ ..ผมแดซอง ตื่นได้แล้วว้อยย !!” เสียงตะโกนกรอกหูทำเอาคนกำลังเคลิ้มสะดุ้งสุดตัว พอลืมตาแล้วมองเห็นว่าใครที่ยืนอยู่ข้างเตียงเท่านั้นแหล่ะ
...ฉิบโหง! กระชากมือกลับซะอย่างกับกลัวมือพอง
นึกอยากจะบ่องกะโหลกสักที ที่จำไม่ได้ว่าละเมออะไรออกไปบ้าง มันช่วยไม่ได้นี่.. ก็เมื่อวาน
..ได้หอมแก้มซึงรี
แถมพอกินข้าวกันเสร็จแดซองมันก็ดันชวนน้องค้างที่บ้านเข้าด้วย ถึงซึงรีจะบอกว่าต้องกลับบ้านเพราะคุณแม่รออยู่ก็เถอะ ..ก็มัน ดูน้องไม่โกรธเลยเนอะที่เขาหอมแก้มอ่ะ ..ดีใจบ้าง เพ้อบ้าง.. ขอนิดนึงเหอะ
นึกแล้วก็เผลออมยิ้ม ..จนเหลือบไปเห็นน้องชายตาหยีๆ ที่กำลังปั้นหน้านิ่งๆ ถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน
เออะ.. เมื่อกี๊พี่ยองเบคิดถึงซึงรี?
ใช่แน่ๆ แหล่ะ ยิ้มซะปัญญาอ่อน.. เมื่อวานเห็นพี่จียงยิ้มสะใจยังไงไม่รู้ ..เลยลองเนียนถามมานิ
หอมแก้มเลยเหรอ? อือหือออออ มีรูปประกอบด้วย พี่จียงนี่ ..ว่างๆ ต้องเรียกมาสุมหัวด้วยกันหน่อยแล้ว ฮ่า..
...
สิบห้านาทีต่อมาดงยองเบวิ่งออกจากประตูหน้าบ้านทั้งที่ปากยังคาบก่อนขนมปัง.. เสื้อสูทนักเรียนตัวนอกยังไม่ทันได้ติดกระดุม แถมป้ายชื่อยังเอียงซะเกือบตั้งฉากกับพื้นดิน เด็กหนุ่มยืนกระโดดเหย็งยัดส้นลงกับรองเท้า ขณะที่มือเอื้อมไปหยิบขวดนมบนหลังตู้ไปรษณีย์สีเหลืองอ๋อย.. พ่นเองกับมือเลยนะเนี่ย
ส่วนนมนี่น่ะ ...ของฟรี
มันเริ่มมีอยู่หน้าบ้านเขามาเกือบตลอดอาทิตย์แล้ว ไม่รู้หรอกว่าใครเป็นเจ้าของ แต่ก็นะ.. นี่ตู้ของเขา หน้าบ้านเขา
..มีหรือคนที่เห็นเงินเป็นเรื่องสำคัญอย่างยองเบจะไม่เอา
“พี่ยองเบฮะ” เสียงจากด้านหลังทำเอามือที่กำลังจะเปิดฝาขวดนมชะงัก เผลออ้าปากค้างจนก้อนขนมปังที่คาบอยู่ล่วงลงพื้น อ่ะ.. มื้อเช้ากรู
“อ.. อรุณสวัสดิ์ ซึงรี” ถึงจะยังแอบเสียงดาย แต่ยองเบก็หันกลับไปทักน้องแบบไม่เต็มเสียงนัก
“อรุณสวัสดิ์ฮะ” ซึงรียิ้มกว้างซะจนเห็นเขี้ยว แต่คนมองงี้เกือบทำนมหก.. เอาเถอะ วินาทีนี้ไม่สนอะไรแล้ว
ก็นั่น.. ซึงรีหน้าแดงนิดๆ ด้วย .. ฉิบหายแล้ว ใจสั่น
“อ..เอ่อ . บ้านซึงรีอยู่แถวนี้เหรอ?”
“เอ๋? ..ก็ ..ฮะ อยู่แถวๆ นี้แหล่ะ” ..ซะเมื่อไหร่ จริงๆ แล้วอยู่อีกถนนโน่น.. แต่ที่เดินไกลมาขนาดนี้ ก็ไม่ได้ตั้งใจจะมาเจอพี่ยองเบหรอกนะ แล้วนั่น.. เอ่อ พี่ยองเบอยู่ๆ ก็ยิ้ม จนซึงรีรู้สึกว่าตัวเองหน้าเริ่มร้อนขึ้นมาตงิด..
จริงๆ แล้วก็แอบดีใจที่พี่เขาไม่ได้ ‘ไม่ชอบหน้าเรา’ อย่างที่เคยคิดไว้
“งั้น.. ไปโรงเรียนด้วยกันไหม” ยองเบเอ่ยปากชวน ฝ่ายซึงรีที่ตั้งท่าจะปฏิเศษ แต่เหลือบไปเห็นนาฬิกาบนข้อมือตัวเองแล้วก็เปลี่ยนใจ
“ก็ได้ฮะ..” ก็มัน..จะสายแล้วนี่นา
นี่ซึงรีไม่ได้ยิ้มเดินตามหลังพี่ยองเบอยู่หรอกนะ!
…
สำหรับหัวหน้าวงดนตรีโรงเรียนอย่างชเวซึงฮยอน และหนุ่มน้อยหน้าตาน่ารักอย่างควอนจียง การที่จะเดินเข้าโรงเรียนโดนมีเสียงฮือฮาของนูนาและน้องสาวทั้งหลายตามหลังมาย่อมไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ทว่า..
วันนี้ดูเหมือนจะมีเสียงกรีดร้องเหมือนโดดไฟครอกรวมอยู่ด้วย ผู้หญิงหลายคนยืนกัดฝ้าเช็ดหน้าแล้วทำหน้าเหมือนอยากร้องไห้ ในขณะที่เสียงโห่แซวจียงของพวกผู้ชาย วันนี้เงียบกริบ.. ..ก็
ก็ซึงฮยอน ..จับจูงมือเดินทำไมอ่ะเนี่ย!!
มันคว้ามือตั้งแต่อยู่บ้านแล้วด้วย แกะเท่าไหร่ก็ไม่ปล่อย ..อื้อ ก็.. ก็ไม่ใช่ว่าไม่ดีหรอก อย่าถามเลยว่าชอบไหม แต่แบบ.. ต่อหน้าสาธารณะชนแบบนี้มันจะดีเหรอ นูนาที่ยืนอยู่ตรงนั้น.. ทำหน้าเหมือนอยากหาค้อนปอนด์มาทุบๆๆ หัวเขาให้แบะเล่นเลยอ่ะ น้องสาวคนนั้นด้วย.. ตอนนี้จียงเลยได้แต่เดินตัวลีบๆ แอบอยู่หลังซึงฮยอนที่ยิ้มหน้าระรื่น..
แล้วเมื่อคืนนี้น่ะ ..อ่อก ~ พอแล้ว.. ไม่เอาไม่พูด อายเค้า!
แต่ ..ทำไม พวกสาวๆ ถึงๆ ได้เปลี่ยนทิศทางไปที่หน้าประตูอีกรอบล่ะ? ใครมา..?
โอ๊ะ..
..นั่น
มือคีบอร์ดที่เดินฝ่ายประตูโรงเรียนพร้อม กับ ..เด็กใหม่ในวงหน้าตาน่าเอ็นดู..
คล้ายกับว่านูนาทั้งหลายจะได้น้ำทิพย์ชโลมใจจนหายเศร้าจากดวงตะวันใจดีแล้วล่ะมั้ง แหงล่ะ มันไม่ได้เดินจับมือกันมานี่! ว่าแต่ว่า.. มันไปถึงไหนกันแล้วเนี่ย.. ก็เมื่อวานจู่ๆ ไอ้ลิงบ้านี่ก็ลากเขากลับบ้านนี่นา..
เออะ.. แล้วนี่จะมายืนทำหน้าดุใส่ทำไมเล่า!
แค่หันไปมองซึงรีหน่อยเดียวทำเป็น.. ชิชะ
...
ชั่วโมงสุดท้ายวันนั้นจียงนั่งมองเพื่อนสนิทร่างกะทัดรัด(?) ของตัวเอง จากด้านหนัง ด้วยสายตาอนาถปนสมเพชนิดๆ ยองเบนี่ท่าจะเป็นเอามาก แต่เมื่อเช้าเขาแอบแซวเรื่องซึงรีเข้าหน่อยก็สะดุ้งทำอะไรไม่ถูก นี่ตั้งแต่เข้าเรียนมาก็ไม่เห็นมันจะเป็นอันเรียน ไมรู้สติลอยไปหาน้องปีหนึ่งที่ไหน ?
เอาจริงๆ มันก็ขำอยู่หรอก นานๆ ที่จะได้เห็นคนอย่างดงยองเบมันเพ้อหาหนุ่มน้อย.. แต่แบบ.. มาทำหน้าเหมือนหลอกเหยียบตาปลาแล้วคงไม่รู้สึก อันนี้มันก็เกินไปว่ะ แถมดูท่า.. มันจะปอดไม่ใช่น้อย
แล้วมีรึคนที่ไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านอย่างจียงคนนี้จะไม่หาเรื่องเอาตัวเองเข้าไปแส่
เจ้าตัวนั่งแสยะยิ้ม.. ทว่าอยู่หลังมืออุ่นๆ ของคนที่นั่งข้างกันก็มาแปะอยู่บนหน้าผาก.. ร่างเล็กผงะหันกลับไปมอง..
“ไม่สะบานหรือเปล่าจียง ..ทำหน้าเหมือนคนบ้า” ซึงฮยอนรี่ตา.. ติดไอ้เด็กนั่นมาแน่ๆ
แต่ไอ้ประโยคที่พูดออกมาเนี่ยทำเอาจียงนึกหมันสี้มือออกดังเพี๊ยะ
แกนั่นแหล่ะบ้า !!
ฝ่ายยองเบที่นั่งเหม่อมาทั้งวันรู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เสียงออดเลิกเรียนดังเข้าโสต.. อันที่จริงก็ยังไม่ตื่นดีหรอก ยังยิ้มลอยๆ อยู่กับตัวเองนั่นแหล่ะ แบบ.. หุบไม่ค่อยจะลงเลยไง จนจียงมันเดินมาตบหลังดังอั่ก!
“ว่าไงยองเบ.. เพ้อทั้งวันเลยอ่ะมึง” พลั่กไหล่เขาเบาๆ แต่ดันยิ้มเจ้าเล่ห์
“พ..เพ้ออะไร เปล่า.. ซ.. ซึงรี?” ยองเบพึมพำขึ้นมากลางประโยค เมื่อมองเลยไหล่เพื่อนหน้าแป้นไปที่ประตูหน้าห้อง ตรงนั้น..? นั่น.. ซึงรี ...ซึงรี ?!
เด็กปีหนึ่งที่ยืนเก้ๆ กังๆ อยู่หน้าห้องรุ่นพี่ปีสามดึงความสนใจจากคนอื่นๆ ในห้องได้ไม่น้อย ซึงรีชะงักกับสายตาของพี่ๆ ทั้งห้องมองมาที่ตัวเอง.. ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ ก.. ก็ซึงรีอยู่ในวงแล้วนี่นา ต้องทำตัวให้ชินสิเนอะ
“พี่ท๊อป.. พี่ยองเบ.. พี่ฮยอนซึงให้มาตามไปซ้อมน่ะฮะ”
...
ใครจะรู้บ้างว่าตอนนี้ยองเบกำลังมีความสุขขนาดไหน~ ถึงจะยังเกร็งๆ กับซึงรีอยู่ก็เถอะ แต่แบบ.. ทำไมถึงเลิกยิ้มไม่ได้ก็ไม่รู้ แล้วนี่คีบอร์ดก็...
เล่นผิดๆ ถูกๆ ..
“ยองเบมันเป็นอะไรของมัน?” ฮยอนซึงกระซิบถามแดซอง หลังเลิกซ้อมกันแล้ว การซ้อมที่ดูเหมือนจะไม่มีอะไรคืบหน้าเท่าไหร่เลย ไอ้ท๊อปก็มัวแต่จะรีบพาจียงที่มาดูซ้อมกลับบ้าน อย่างกะกลัวติดเสนียด.. ส่วนซึงรีก็ยังมันเล่นเพี้ยน แถมพอจะขอตัวกลับ ก็ดันเดินชนขอบประตูดังโป๊ก.. มันอะไรกันนักวะน่ะ!
มือกลองตาหยีได้ยินคำถามแล้วก็หันมายิ้มตาเป็นขีด .. “..เมารักมั๊งฮะ”
หา?
“เมารักเนี่ยนะ เออะ.. กับใคร?” คราวนี้แดซองยิ้มกว้างกว่าเดิมจนลูกกะตาหาย..
“ซึงรีไงพี่!”
...
อะ ไร นะ !!???
ฉ.. ฉิบหาย!! ทำไมไม่มีคนบอกเขาเลยอ่ะ แบบ.. บอกให้เร็วกว่านี้ไง
สรุปว่ากูโง่? ก็.. ก็นม .. นมที่หน้าบ้านยองเบนั่นน่ะ แบบ.. ..แบบ
แบบว่า...
เอ่อ .. รู้สึกผิดว่ะ
ฮยอนซึงเดินหงอยๆ ออกมาจากห้องซ้อมเป็นคนสุดท้าย.. เพราะแดซองกับยองเบก็กลับกันไปแล้ว
กะว่าจะเดินใช้ความคิดอยู่คนเดียวสักหน่อย แต่..
“พี่ฮยอนซึงคะ” เสียงใสๆ มาพร้อมกับใบหน้าหวานน่ารัก..
“ซ.. โซฮี” อ่ะ.. นี่ล่ะตัวฉิบหาย โฮ.. มาทำไมตอนนี้ !!
ก็นี่ไง.. คนเนี้ย... เจ้าของขวดนมที่หน้าบ้านดงยองเบ..
“พี่ยองเบเค้า.. เป็นอะไรกับซึงรีคะ?”
...
TBC part 7
